Henryk Siemiradzki - mistrz malarstwa

Henryk Siemiradzki - mistrz malarstwa

Pod koniec XIX wieku Siemiradzki był jednym z najsławniejszych polskich malarzy. Jego obraz "Pochodnie Nerona", był pierwszym dziełem w zbiorach przyszłego Muzeum Narodowego w Krakowie, które zainicjowało polską, narodową kolekcję sztuki. Również w tym roku mamy unikalną okazję zobaczyć po raz pierwszy w Polsce od ponad 130 lat dzieło Siemiradzkiego z prywatnej kolekcji z Nowego Jorku

Notka biograficzno Henryka Siemiradzkiego

Urodził się w pobliżu Charkowa na Ukrainie. Jego ojciec był oficerem armii rosyjskiej, a on zgodnie z wolą swoich rodziców ukończył studia matematyczno-fizyczne na uniwersytecie w Charkowie

Potem zapisał się do Akademii Sztuk Pięknych. W czasie swoich studiów Siemiradzki dorabiał sobie malując na podstawie fotografii miniaturowe portrety na kości słoniowej, wykonywał także inne mniejsze zamówienia. Interesował się muzyką, regularnie bywał także na koncertach i przedstawieniach operowych. Akademię skończył ze złotym medalem i sześcioletnim stypendium, pozwalającym kontynuować naukę za granicą. W roku 1871 wyjechał do Monachium, a po drodze zatrzymując się w Krakowie. Miasto to wywarło na nim ogromne, niezatarte do końca życia wrażenie. Kolejnym miastem, w którym zakochał się Siemiradzki był Rzym.

Ukończony w Monachium i wystawiony następnie w Kunstvereinie obraz "Orgia rzymska" przyniósł mu uznanie zarówno niemieckiej krytyki, jak i kolegów z polskiej kolonii artystycznej.

Następnie wyjechał do Włoch. Podczas podróży do słonecznego Rzymu zwiedził Florencję i Neapol, miał również niezwykłą okazję zobaczyć wybuch Wezuwiusza.  Jego willa przy via Gaeta w Rzymie stała się jednym z „salonów Europy”. Oprócz słynnych Polaków, takich jak pisarz Henryk Sienkiewicz czy znany polski pianista Ignacy Paderewski, bywała tu na przykład królowa Włoch i przedstawiciele rosyjskiej rodziny carskiej, brata cara Rosji, wielkiego księcia Pawła

Dirce chrześcijańska, 1897

Henryk Sienkiewicz czerpał  inspiracje z malarstwa Siemiradzkiego, pisząc m.in. swoją słynną powieść "Quo vadis",

Po osiedleniu się w Rzymie artysta nadal utrzymywał kontakty z Akademią Petersburską, już w 1873 uzyskał tytuł akademika, a w roku 1877 - tytuł profesora,  
W 1884 roku kupił dworek w Strzałkowie koło Radomska, gdzie przez wiele lat spędzał, wraz ze swoją rodziną, letnie wakacje w Polsce.

W 1901 roku zachorował, a następnie stracił mowę. Jesienią spotkał się jeszcze w Łodzi wraz z Henrykiem Sienkiewiczem. Na krótko przed śmiercią, za zgodą doktora wyjechał do Strzałkowa i tam już zmarł. Pochowany został na początku na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 67-6-1/2), a już 24 września 1903 r. prochy artysty przeniesiono do krypty zasłużonych na krakowskiej Skałce, gdzie spoczęły koło pisarza Adama Asnyka, Wincentego Pola, Teofila Lenartowicza, czy historyka i znanego kronikarza Jana Długosza

Chrystus w domu Marii i Marty, 1886

Twórczość Siemiradzkiego

Siemiradzki jest autorem wielu obrazów np. Pochodnie Nerona, które podarował miastu Kraków jako pierwszy obraz do krakowskiego Muzeum Narodowego. Stworzył także kurtynę do Teatru Miejskiego w Krakowie w 1894 roku

Był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i kawalerem Legii Honorowej oraz Orderu Korony Włoskiej

Do jego najsłynniejszych dzieł zaliczmy takie obrazy jak

• Chrystus i jawnogrzesznica
• Taniec wśród mieczów
• Dirce chrześcijańska
• Pochodnie Nerona
• Talizman
• Chrystus w domu Marii i Marty

oraz Kurtynę Teatru Juliusza Słowackiego w Krakowie,


Obok monumentalnych płócien, jak na przykładny Pochodni Nerona czy Dirce chrześcijańskiej, w dorobku artystycznym Siemiradzkiego najliczniejszą grupę dzieł stanowią małe scenki z życia starożytnych Rzymian, ukazanych najczęściej na tle inspirujących śródziemnomorskiego pejzażu. Artysta, podobnie jaki i inni, uważał antyk jako złotego wieku ludzkości.

H. Siemiradzki malował również płótna o tematyce alegorycznej, do jego najwybitniejszych dzieł w tej dziedzinie należy dzieło "Walka ciemności z jasnością"

Chopin w salonie księcia Antoniego Radziwiłła

 

Unikalna szansa żeby zobaczyć dzieło Siemiradzkiego z Nowego Jorku

Obecnie w Warszewie można zobaczyć niezwykłe dzieło Henryka Siemiradzkiego Chopin w salonie księcia Antoniego Radziwiłła w 1829 roku (1887 r.), który przez ponad 130 lat nie był prezentowany w Polsce, jednak dzięki inicjatywie Fundacji Trzy Trąby Macieja Radziwiłła i wsparciu Ministerstwa Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu został sprowadzony do kraju i mógł być pokazane na wystawie najpierw w Nieborowie, a teraz na Zamku Królewskim w Warszawie.

Słynny obraz Henryka Siemiradzkiego „Chopin w salonie księcia Antoniego Radziwiłła w roku 1829” od czerwca można było zobaczyć w pięknym  Pałacu Radziwiłłów w Nieborowie, oddziale Muzeum Narodowego w Warszawie, a obecnie można go zobaczyć na Zamku Królewskim w Warszawie, podczas wystawy Chopin. Salon romantyczny do 14 listopada. Na wystawie oprócz dzieł prezentowane są również rękopisy, zapis nutów oraz portrety kompozytora autorstwa m.in. Teofila Kwiatkowskiego (ok. 1843 r.), czy portret wykony przez Gottfrieda Engelmanna wg rysunku Pierre-Roche'a Vignerona. Wystawie towarzyszką także niesamowicie piękne recitale w wykonaniu wybitnych pianistów: Szymona Nehringa, Nikolaya Khozyainova i Philippe’a Giusiano

rękopis Fryderyka Chopina pokazywany na wystawie

bibliografia

Dużyk J., Siemiradzki. Opowieść biograficzna, Warszawa 1986

historiaposzukaj.pl

wikipedia.org

culture.pl/pl/tworca/henryk-siemiradzki